LOUZÁN PPLOTEIRO

Dous dos núcleos de poder que máis corrupción teñen orixinado nos últimos anos son a política e o fútbol. Tod@s coñecemos –ou cando menos sospeitamos de polític@s corrupt@s- e tod@s tamén batallamos que no mundo do deporte rei se dá a corrupción en moitos dos estamentos profisionais. E seguimos sen explicarnos como hai xente que sen vocación ningunha de servizo público –e din eles que tamén sen pretensións económicas- segue a troulear por estar nun sitio e noutro.

Hai días lin e escoitei nos medios que Rafael Louzán, Presidente da Deputación Provincial de Pontevedra, meditaba presentarse á presidencia da Federación Galega de Fútbol (outro niño que non se salvou da corrupción económica). E de seguro que non nos sorprenderá porque a afección a este deporte por parte de Louzán debe ser extraordinaria, pois hai ben anos que enche a provincia de Pontevedra de carísimos campos de herba artificial, fagan ou non fagan falta, sexa o investimento prioritario ou non, para agora tomar unha decisión na que presuntamente os clubes deberán renderlle pleitesía e devolverlle o favor, desta vez con votos que o entronicen no cargo directivo máis relevante do fútbol galego.

E nisto se afanou Louzán desde hai unha tempada, poñendo a traballar a todo  o Partido Popular e toda a Deputación Provincial, coma se as dúas cousas fosen a mesma, á procura de votos entre os clubes (tamén no Deza). Favor por favor piden. El tróuxovos ou tráevos o campo e vós xa sabedes… Todo moi democrático, ou polo menos, máis democrático que a súa elección consecutiva e reiterada como Presidente da Depo, porque para ostentar ese cargo a cidadanía nunca o votou directamente. Acceder a el, se cadra, é un proceso que debe ser semellante ao das eleccións futboleiras que citei: falo con este alcaldiño por aquí, con estoutro por alá, promesa de aquí, campo de fútbol por alá e xa está a presidencia.

Non sei se lle chegou o seu sanmartiño político; se hai medo por algo e procura esa presunta saída honrosa; se botou contas e venta que en 2015 talvez perda o poder da Deputación… O que si teño claro é que ao igual que as Deputacións (a de Pontevedra especialmente) non lle renden contas a ningún organismo público nen á cidadanía -porque a súa escolla é sempre indirecta- e meten os cartos caciquilmente onde lles peta. E agora os elementos do fútbol teñen a oportunidade de ver que é o Partido Popular, ese partido limpo, puro, impoluto e incorruptíbel, quen demanda o voto para que un dos seus xestione os designios do fútbol galego. Son ben ppeloteiros ho, e Louzán o primeiro!

Matias R. da Torre

Concelleiro do BNG en Silleda

O razoábel é ser razoábel

Lin con atención o artigo  de Xosé Crespo o Alcalde de Lalín sobre a razoabilidade na fusión de Concellos, postulándose de novo en artífice do Concello de Deza unido.
Á partida xunguir concellos pode parecer unha idea positiva no momento en que se poñan sobre a mesa datos incuestionábeis que o avalen, á parte da aceptación da veciñanza e a perda do localismo acirrado de moitos politiquiños e caciques que aínda andan por aí. Isto pode pintar ben  para concellos que compartan núcleos, que teñan unha proximidade ou afinidade vital, que precisen un do outro por seren interdependentes.
O que acontece é que o que nos propón o señor Crespo, novamente e de forma oportunista polos últimos anuncios a respecto das negociacións de fusión entre diversos concellos galegos, vén a ser a  anexión non sabemos en que pé de igualdade dos 6 termos municipais da comarca dezá. Eu, que non son localista –por ser precisamente o contrario do nacionalismo-, nin presumo de cacique, voulle dar unha visión política e de inviabilidade social, ou mesmo socio-económica.
Temos unha Deputación de Pontevedra que até o de agora nunca se preocupou por atender de xeito conxunto e equitativo a aqueles concellos que o necesitasen máis; temos unha Mancomunidade de Terras de Deza que nunca serviu para nada, só tivo como fin uns bacheos  de pistas e uns desbroces de comareiros que nunca xustifican o que teñen que pór anualmente moitos dos concellos mancomundados, unha Mancomunidade que nunca cumpriu a comarcalización e abaratamento dos 11 servizos básicos que propoñen os seus estatutos fundacionais.
Temos na palestra  un novo desafío para acadar un Concello de Deza que acumularía 1.026, 80 km” (unha das maiores extensións do País) para atender 161 parroquias, 1.063 núcleos de proboación, cunha dispersión brutal, unha cantidade inxente de lugares e un avellentamento da cidadanía moi considerábel. Amais coa responsabilidade de xestionar  7 vilas de referencia.
Coido que o futuro da comarca do Deza pode pasar por abrir o debate, mais nunca por acrecentar  tal cantidade de datos que tan só de por si xa invalidan grande parte da proposta. É ben certo que os concellos minúsculos poden non ter  razón de ser perante unha xestión que se podería dimensionar máis, de aí a importancia que teñen os servizos a nivel comarcal ou de País. No entanto, a futura ordenación do territorio non se debe facer para marcar tendencias ou modas, ou ser o máis listo dos alcaldes, ou os primeiros en que Feijóo nos pendure unha  medalla; senón que pasa por razoar a xenerosidade, o orgullo e a prepotencia.

Matías Rodríguez da Torre. Concelleiro do BNG en  Silleda